With every separation, we die a little

 I last wrote on my personal blog, just after I got married. This has been my online diary of sorts. 

It is not that nothing happened in my life for last two and half years. It is just that so many things happned that I could not think straight about anything. 

So, I will pick up where I left. I told you that marriage, in my opinion, is just a linked change that serves the society more than the individuals. 

Some of the things that happened in my life after that article have been listed below:

My grandmother-in-law started loving and cherishing me. 

My grandmother-in-law went away on her journey towards God.

COVID-19 was declared a pandemic. 

I visited my in-laws palce for a festival. 

Lockdowns were declared across the globe. 

I was forced to stay with my in-laws. 

I lost myself. 

I moved to a nearby town where my husband used to work. 

I got a job there.

I had a miscarriage. 

I started freelancing.

I started questioning my in-laws.

I spent money on housewarming. 

I had a fallout with my in-laws. 

I started treatment for my periods, miscarriage, and fertility.

I reluctantly visited my in-laws to save their face. 

My job was hanging in the balance. 

I started working for an American company.  

We started planning a family again. 

I applied to another company in India to support myself financially. 

I had another miscarriage. 

My husband broke his patella (knee-cap).

My in-laws proved to hardly any help with hospitalizaton and recovery. 

I had a fallout with my father-in-law.

My husband suffered a heart-related event, primarily caused by a sudden drop in his BP.

My husband decided to leave me alone in the town and move to his parents' place.

I belive the above list is good enough to be an article. 

But what happened is not the point at all. 

I have known a lot of things. But when I am in all these situations, it gets more and more difficult to control my own emotions from getting carried away. 

I experienced each and everything that I have listed above with all my sincerity and heart. I was all out. I gave my relationship and everything in it a very fair chance. It is today, when I sit alone and awake at 2 a.m. that I realise that in throughout this whole experience, I did not even let myself breathe. I did not stop to catch a break. I let myself be destroyed to the nothingness that engulfed me once. I died a little yesterday. I am hurt. I feel like nothing. I am not angry anymore. I do not feel betrayed like I did yesterday. All this is just something that was meant to happen. There is literally nobody to blame and nobody to punish. I tell you why in Anna Nalick's words: 

'Cause you can't jump the track, we're like cars on a cable

And life's like and hourglass glued to the table

No one can find the rewind button, girl

So, cradle your head in your hands

And breathe... just breathe

Oh, breathe... just breathe 

With this song, I come back to my own favourite quote that I used to tell myself: You are breathing. That means you are fighting. 

So, I am alone. But, I am not lonely.

Long before today, the universe had planned for this day. The loneliness inside of me had emerged out of me that day to become my friend. A friend that would never ever leave me. 

So, 

with a lot of water under the bridge, 

in a half-dead state 

I call upon thee for solidarity

the "thee" resides within

the "I" reisdes within

It has been an engaging game of 64 houses

Housing war and peace

You took the war with you

The half-dead remains call for "peace"

There stands Ashok (without sadness)

After giving reason for enough amount of shok (sadness)

He would be called the messenger of peace

His subjects: widows, elders, orphans, and handicaps

There is no phoenix to rise

No lark to call the dawn

All suns have set

And it is the Nightfall

So, till we die completely, we need to serve the purspose. For without purpose, we would already be dead or never be born in the first place. 

So, we keep the faith.

The Last Question may finally be answered one day. And there might be light again.  

अडक-साखळी

लग्न... लग्न म्हणजे नक्की काय हा प्रश्न मला कायमच पडत राहिला. खूप ढुंढाळलं मी आत आणि बाहेरही. अगदी हळुवारपणे एकेक पदर उलगडून नक्की काय आहे याच्या अंतरंगात हे शोधण्याचाही प्रयत्न केला. पण अंतरंगात सापडली एक पोकळी. आणि बाहेर... तिथे तर त्या पोकळीपेक्षा विदारक दृश्य होतं. एका खूप छान वेष्टनात केवळ काही भग्न अवशेष होते त्या पोकळीचेच.

माझं उत्तर मला फार कष्टाने मिळालं होतं. या ब्रह्माण्डाने तशी रचना केली होती कारण. मी त्याच्याकडे कुठला प्रश्न फेकलाय आणि त्याने उत्तर दिलं नाही असं कधीच झालं नाही.

माझं लग्न ठरलं. माझ्या रूढीवादी कुटुंबियांना ते जुन्या प्रथा-परंपरांप्रमाणे व्हावं असं वाटत होतं. माझा रुढिवादाला विरोध नव्हता पण त्यामागे दृढ असलेल्या आंधळेपणाला होता. त्या साऱ्या भावनांचं प्रदर्शन मांडून त्याचा बाजार होण्याला होता. पण मला पदोपदी अगदी माझ्या मानसोपचार तज्ञ सहकाऱ्यांनीदेखील असंच सांगितलं कि मी हे माझ्या आई-वडिलांसाठी करावं. मला या सगळ्याचा फार फार त्रास होऊ लागला. मग मी मलाच गुंडाळून स्वतःचं एक बोचकं केलं. आणि ते बोचकं ठेऊन दिलं वळचणीला. म्हटलं लागेल तेव्हा उघडू परत. पण या सगळ्यात मला जागाच नव्हती. मी माझ्या संघर्षाने केवळ स्वतःला बांधून घेण्यासाठी कोणता खांब असावा याबाबतीत मत असण्याची जागा निर्माण करू शकले होते. बास. पुढे कुठेच मी नव्हते. गंमत म्हणजे कोणालाच याची काहीच पर्वा नव्हती. "तुला हे करायचंय का?" असा प्रश्न एकदाही मला विचारला गेला नाही. आणि कुठलेही वाद नकोत म्हणून कधी "मम" तर कधी "इदं न मम" असं म्हणत मी स्वतःची आहुती देत गेले. अगदी हसत. याने मी काय साधलं? खूप जणांचं सुख, बोचकंभर दुःख आणि... आणि खूप बोचरं ज्ञान. लग्न म्हणजे काय याचं. सगळ्या विधींमध्ये लग्न किंवा विवाहाची व्याख्या "धर्मसंमत प्रजोत्पादन" अशी केलेली होती. आणि मला समजलेला लग्नाचा अर्थ असा कि लग्न हि समाजाने स्वतःची केलेली सोय.

मला वाटायचं कि नातं कधी सुरु व्हावं आणि कधी संपावं हे ठरवता येत नाही. माझं मत अजून लग्न झाल्यानंतर देखील तसूभरही बदललेलं नाही. कुठल्याही विधी आणि परंपरा नातं निर्माण करू शकत नाहीत किंवा मोडू शकत नाहीत. नातं हे एक व्यसन आहे. ते निर्माण मेंदूमध्ये स्रवण्याऱ्या रसायनामुळे होतं आणि अगदी व्यसनमुक्तीसारखं विविध प्रकारे ते संपतं. एखाद्या वास्तूकडून किंवा माणसाकडून आपल्याला छान वाटतंय असं मेंदूला कळलं कि नातं निर्माण होतं. हे बरं वाटणं बंद झालं कायमचं कि नातं संपतं. जोपर्यंत अधूनमधून का होईना हे बरं वाटणं चालू असतं तोपर्यंत नातं संपू शकत नाही. मेंदूला फक्त बरं वाटणं आणि तितकंसं बरं न वाटणं कळतं. त्याला ते माणसामुळे वाटतंय कि वस्तूमुळे याने फरक पडत नाही.

यापलीकडे काही निर्माण करायचं असेल तर आत्मिक संबंध निर्माण व्हायला हवेत. ते निर्माण होणं सोपं नाही. त्यासाठी आपण समोरच्याला आपल्याला हवाय त्यापेक्षा थोडा जास्तंच आदर दाखवायला हवा. हे आपल्याला जमतंच असं नाही. मग नाती "सवय" आणि "व्यसन" यांच्या व्याख्येत अडकून पडतात. त्यापुढे जायचं कि नाही हि तुमची इच्छा असते.

महत्वाचं हे कि याची कोणालाही काहीही पडलेली नसते. तुमचं काहीही होवो. तुमचं लग्न झालंय म्हणजे बस... त्यापुढे फारतर मुलासाठी पाठपुरावा करणं यापलीकडे समाजाला तुमच्यात काहीही रस नसतो. जसा तो त्यांना तुम्ही लग्नाच्या वयाचे होईपर्यंत नसतो.

आमचा फ्रॉइड म्हणतो तसं समाज हा लैंगिकता आणि हिंसा यांना नेहमीच दाबून ठेवतो. या मानवाच्या सगळ्यात सहज भावना आहेत. त्यामुळे त्यांना दाबून ठेवल्याने माणसाला त्रास होतो. शेवटी मनुष्यप्राणी हादेखील एक प्राणीच आहे. त्यामुळे संधी मिळताच तो आपले खरे गुण दाखवतो. जगभर होणारी युद्ध आणि दंगली हा मनुष्याच्या हिंसक प्रवृत्तीचा दृश्य नमुनाच नाही का? लैंगिकतेला व्यक्त व्हायला लग्नाइतकी उघड संधी कधी मिळणार. कोण कोणासोबत लैंगिक संबंध ठेवतंय याची लग्नापेक्षा सहजतेने हिशोब ठेवणारी दुसरी कुठली व्यवस्था आहे का अस्तित्वात? आणि लग्नसंस्था नसती तर विवाहबाह्य संबंध या शब्दांना तरी काही अर्थ उरला असता का? आणि कौमार्य हि संकल्पना तरी कुठून आली असती? आत्ता प्रचलित पुरुषप्रधान संस्कृती, स्त्री म्हणजे निव्वळ एक वस्तू आणि दबलेली हिंसा आणि लैंगिकता यातूनच नाही का हे सगळं निर्माण होत??
समाज हा स्खलनशील आहे. हेच एकमेव सत्य यातून व्यक्त होतं. सभ्यतेच्या आणि मर्यादाशीलतेच्या नावाखाली दाबून ठेवलेल्या हिंसा आणि लैंगिकतेला व्यक्त करण्यासाठी त्याला कितीही छोटीशी संधी पुरेशी होते.       
याउपर लग्नात संपत्तीचं प्रदर्शन करण्याची आयती संधी मिळते. जितकं मोठं लग्न तितकी मोठी (श्रीमंत) माणसं!! मला प्रश्न पडतो "श्री" म्हणजे "लक्ष्मी" या देवीच्या प्रतिमेविषयी. जी केवळ कष्टातून पाझरते ती अशा प्रदर्शनाला हसणार नाही का? म्हणूनच कदाचित मी देवाला अशा प्रतिमांमध्ये बांधण्यापेक्षा त्याला ब्रह्माण्डात सगळीकडेच पाहते. किंवा मला वाटणाऱ्या स्वातंत्राबद्दलच्या आपुलकीमुळे मी देवालाही कशात बांधू इच्छित नाही. मी चूक असेन किंवा बरोबर, ते महत्वाचं नाहीच आहे. महत्वाची आहे ती हि अडक-साखळी.

समाज माध्यमांवर मध्यंतरी एक चित्र पाहिलं. एक हत्ती आणि त्याच्या गळ्यात चांगली जाड दोरी. ती बांधलेली असते एक प्लॅस्टिकच्या खुर्चीला. खाली लिहिलेलं कि लहान असताना हत्तीला बांधून ठेवलं जातं जाड लोखंडी खांबाला. तो खांब छोटा हत्ती तोडू शकत नाही. मग मोठं झाल्यावर तो दोरी तोडण्याचा प्रयत्नच करत नाही. मला समाज हा अशीच एक अडक-साखळी वाटतो. लहानपणी ती झुगारता येत नाही म्हणून मोठेपणी तिच्याशी झगडणंच बंद करतो आपण! काय हे दुर्दैव!!!

मला वाटतं काही हत्तींच्या आयुष्यात अपघाताने का होईना एक क्षण येत असेल ना... जेव्हा त्यांना अचानक कळत असेल कि आपल्याला सहज सुटता येईल. त्यापैकी काहींना हे खोटं किंवा भास वाटू शकेल. काहींना सवयीची चौकट मोडू नये असं वाटेल. काहींना निव्वळ भीती. पण काही हत्ती तरी पळून जातंच असतील. बंधन झुगारून. स्वत्वाच्या शोधात.

यापैकी आपण कोण व्हायचं हा "ज्याचा त्याचा प्रश्न" आणि त्या क्षणाचं धैर्य!!!

Hey you,

Hey you,

Today, I want to tell each and everyone of you that I appreciate you for trying.

It may not be easy to keep trying and you may end up crying a lot. But the fact that you are trying means so much to me.

It is indeed hard to live life. Because as I like to call it “Life Happens” to all of us.

Nobody said it was easy. Nobody ever warned us that it may be this difficult. But I want you to know that I love your spirit of trying to find a solution.

Maybe it was an exam… maybe it was a relationship… maybe it was searching for a job… maybe it was gathering all the money that was needed… maybe it was an illness you are fighting… I may not understand your challenge. I do understand the pain and the efforts you are taking to fight it. You are such an amazing person.

Was today very difficult? Did you feel that you couldn’t do enough today? That’s not true. You did whatever you could. And you would get up tomorrow and try again. It is such a hard thing to do this every day. I am stunned by your perseverance.

Did something hold you back? Was it all those emotions that confused you? Breathe in, dear. You will sort them out as you always have.

Was society puzzling you? And you didn’t get any answers even when you asked around. Its okay, you know. Somebody once told me that all questions may not always have answers. I am awed with your strength to withhold these questions.

Was it your body that stopped you? I know habits are difficult to break. You get used to some way of dealing with things. It may not always be helpful but it is just another way to keep the fight on… I know you will keep at it and one day you will get there.

I know you may feel like giving up.

I feel it, too. All the time. I am terrified.

I don’t get it either when people tell me not to give up. Because they don’t get what I am going through. But there is something that keeps me going.

I don’t get what you are going through.

But I know one thing for sure. Pain is painful. Fear is terrifying.

So, I salute you for not giving up despite wanting to give up every second.

And the fact that you exist keeps me going. You tell me that I am not alone.

Hence, please keep up the wonderfully marvelous work that you have been doing. You are an inspiration to me. I am sure many others feel the same. But you know it could be difficult to put it in words. So, don’t assume they aren’t there.

We are in this together.

So, let’s not give up, at least not without a fair try!

Respect,

Amruta

मार्ग

कुठे काय या वेडीचं राहिलं होतं? सगळं सगळं तर तिने वाहून टाकलं होतं. आता ती कोणाला विचारणार होती? आणि काय?

तिचं असं फक्त वाटणं होतं. निरंतर तिच्यापाशी असलेलं. तिच्यापासून कधीच कोणीच हिरावून घेऊ शकणार नाही असं. तिला जे वाटणार होतं ते तिची साथ कशी सोडेल? ते तिचं हक्काचं होतं. तिचं एकटं असणं. आता त्या एकटेपणाला तिच्या अस्तित्वाची सवय झाली होती. तिचं सगळ्यांशी असलेलं नातं संपू शकलं असतंही कदाचित. पण तिचं तिच्याशी जुळलेलं नातं अबाधित होतं. सगळ्या कोलाहलात आतून तिच्या भावनांचा येणारा आवाज कितीही अस्पष्ट असला तरी तो तिच्या कर्णपटलांवर आदळतंच राहणार होता. तिने तो ऐकणं सोडून देईपर्यंत. अखंड. किती मोठं सुख होतं हे. कधीही एकटं न पडण्याचं.

पण आत्ता तिचे डोळे भरून वाहत होते. तिला तिच्यापर्यंत पोचायला किती वेळ लागला होता. तिला समजत होतं कि तो प्रवास महत्वाचा होता. आता ती कधीच तिच्या मर्यादांना घाबरणार नव्हती. कारण तिच्या मर्यादा तिला बांधून ठेवू शकत नव्हत्या. तरीही ती का रडत होती? कारण तिच्या आतल्या जगाने बाहेरच्या जगावर मात केली होती. तिचं स्वत्व आणि सत्व जिंकलं होतं. ज्याचं तिला बंधन वाटत होतं त्याच्याशी तिने मैत्री केली होती. जे संदर्भ तिला मान्य नव्हते त्या संदर्भांसाठी तिने स्वतःचे नवीन अर्थ शोधून काढले होते. तिला उमजलं होतं कि ज्याच्याशी भांडता येत नाही त्याला ओलांडून पुढे जाण्यात शहाणपण आहे. ते स्वीकारणं गरजेचं नाही.

ती अडकली होती. जे जुनं आहे ते फार लांबण लावल्यागत अडक-साखळी सारखं वाटत होतं आणि जे नवीन आहे ते शुष्क आणि रुक्ष वाटत होतं. जे जुनं होतं ते कधीच संपलं होतं. त्याचं शव ओढत राहण्यात दुर्गंधी वाढण्याव्यतिरिक्त काहीच हशील नव्हतं. पण मग नवं तरी त्याचा पर्याय होऊ शकलं असतं का? नाही. या तथाकथित नव्याचा जन्म जुन्याला काटशह देण्यासाठी झाला होता. खरोखरीच नावीन्यपूर्ण अर्थवाही वीण घालायची म्हणून नव्हे. ती पेचात सापडली होती. तिने करावं तरी काय.

कर्मापासून सुटका नव्हती. प्रचलित कर्माचे जुने-नवे मार्ग मान्य नव्हते. पटत नव्हते आणि रुचत तर मुळीच नव्हते.

मग तिला जाणवलं कि ती तिचा मार्ग निवडायला मोकळी होती. जसं आतलं अस्तिव केवळ तिचं होतं तसंच तिचं कर्मही केवळ तिचं होतं. ब्रह्माण्डाने परत तिचा मार्ग प्रशस्त केला होता. तिचं कर्म आणि त्यामागची भावना केवळ तिची होती. तिला संधी होती या आतल्या आंदोलनांचा कर्माशी योग्य साधायची. जुन्याच्या रुढिवादात आणि नव्याच्या क्रांतिवादात ती पाण्याचा मार्ग अवलंबणार होती. क्रांती आणि रूढींना बगल देत कर्म आणि निष्ठा यांच्याशी सलगी करणं तिने तिच्यासाठी निवडलं होतं.

आणि या निवडीतून तिला जे मिळालं होतं त्याची जाणीव केवळ त्या परशक्तीच्या साम्राज्याला ब्रह्माण्डला होती.

ती मुक्त होती. स्वतंत्र होती. ती ती होती.   

I am disturbed...

I was disturbed. I am disturbed.

Here, I am praying every day to the universe for peace and equality and that is the only thing that I don’t get.

I am left here to witness the effect “money” and “class” have on the upbringing and overall personality of people.

I cannot really complain to someone that someone has money or that someone does not have money.

I am forced to remember my own experiences. I earned my education and hence I value it. I studied hard and tried to take in as much as I could. I really outdid myself in those years where I felt utterly alone and helpless. Yet, I had no time to deal with the feelings that were lurking under there. I was busy earning money and studying hard till the point I broke down. When I see someone do that, I am touched beyond measures.

Today, when I see someone taking things for granted. Then, I feel disgusted. The so-called comfort and luxury that they get which they feel fortunate about is the one thing that cripples them more than anything else.

Homes are same everywhere. So is the food and water and the other necessities of life. It is the perception of appreciation of such necessities that makes a person alive and happy.

Most importantly, none of these necessities is money.

Money is instrumental to get to them. Just an instrument.

I see money increasing the material needs of an individual beyond imagination. Individuals simply forget that what they are counting as necessities were once upon a time comforts or luxuries.

I do not understand how such an intelligent species has forgotten that instruments don’t help us survive.

We are lost in instruments. Be it mobile or internet and shopping malls and the act of shopping itself. And losing yourself in these instruments has become a norm, now.

We don’t even know whether we want to lose ourselves in these instruments or not.

We need to ask ourselves: what do we really want?

Is it the end or the means that we are bothering about???

I am disturbed.

I think this is reason enough to be disturbed.

II am 

प्रिय

प्रिय
त्या कोणासाठीतरी ज्याच्यासाठी मी नवसाची ओढणी बांधून ठेवली होती,

मी त्याला शोधत राहिले रे universe, कधीच न थांबणारा शोध. कधी न संपणारा शोध, वेड लावणारा शोध...
"कोण जाणे मी होतो काय? कोण जाणे मी आहे काय?" या दहावी फ तल्या सरांच्या प्रश्नाबरोबर वाहत राहिले.
स्वतःला सांगत राहिले "जिंदा हूँ यार, काफी हैं" आणि तरीही जिवंत असण्याचं कारण शोधात राहिले.
विचारांच्या आवर्तात गुंतवून टाकून माणसाचं बाहुलं बनवणारं ruminative thinking हि करत राहिले.
मी श्वासही घेत राहिले आणि उच्छवास सोडतही राहिले.
romanticism नाही सुटला अजिबात. तो दडवत राहिले रुक्ष वास्तववादाच्या पाठी. माझा romanticism वेडा ठरला.
तुला माहित्येय सगळं करूनही अडकणं थांबलं नाही. अपेक्षा थांबल्या नाहीत.
मी स्वतःला सांगत राहिले कि मला trust issues आहेत आणि तरीही विश्वास टाकणं थांबलं नाही.
आपलं म्हणणं थांबलं नाही.
पण ग्यानबाची मेख वेगळीच होती. कारण मी वेगळी नव्हते आणि तरीही वेगळी होते.
मला दुसऱ्यांच्या पायातील काटे त्यांच्या मार्गातून काढून स्वतःच्या वाटेवर पसरायची फार फार घाई होती. मला स्वतःला इतकं टोचून घ्यायचं होतं कि मला त्यानंतर दुःख होणं, वेदना होणं बंद झालं असतं पण तसं व्हायचं नसावं कदाचित.
मी कोणाचंच काहीही भलं करू शकत नव्हते.
मी होते आणि मी नव्हते.
भरभरून बोलणाऱ्या मला माझ्या आतला काळोख ओतायला कवितेचं पातेलं शोधावं लागत होतं एकदा ओतलेला काळोख पुन्हा पुन्हा दाटायचा आणि प्रत्येक वेळी नवीन पातेलं शोधत फिरावं लागे. पर्याय नव्हता.
मी जळत होते तरी संपत नव्हते.
का? मी संपत का नाही? माझ्याबरोबर हे सगळं संपेल अशी भाबडी आशा होती मला. पण ती कधीच फळली नाही.
मी श्वास घेत राहिले. कंटाळले. थकले. वैतागले. विटले. पण श्वास घेणं संपलं नाही.
आणि असं का याचं उत्तर मला सापडलं नाही.
खूप जणांना खूप काही करायचं असतं. मला निश्चिन्तपणे मोडून पडायचं होतं. मला त्या काळोखाचा थांग गाठायचा होता. मला सगळे काटे टोचून घ्यायचे होते.
 मला वेदना आवडायची. अजूनही आवडते. मला ती आपली वाटायची. तिच्यात एक प्रकारची माया होती. सुखाला आणि सौख्याला पीळ नसायचे. वेदना घट्ट असायची. आपली आपण. एकटी. नवसाची ओढणी बांधलेली. सगळ्या ओढण्यांबरोबर तरीही एकटी. तिच्या एकटेपणात सामर्थ्य होतं. शक्ती होती. पण तिला असं होणं भाग होतं. ती तुटली पार तर तिनेच उठावं असा संकेत होता.
ती कोणाला नको होती. कुंतीशिवाय.
कृष्ण जवळ असावा म्हणून का होईना तिने वेदना मागितली होती.
कुठल्याही बाबतीत मला कधीही न पटलेली कुंती इथे मात्र निश्चित पटली होती.
Happily ever after वेडेपणाच होता. आणि नव्हताही.
म्हणजे वेदना जितकी सुखावते तितकं कदाचित काहीच सुखावत नाही.
म्हणून मी वेदनेतून, अश्रूंतून तुला लिहीत राहिले.
वेदनेच खत पीक दिल्याशिवाय जाईल कसं? तिच्या जीवावर तर romanticism जिवंत राहिला. idealism ने गुलज़ार चा पत्ता शोधला. वास्तववादाने passenger चं बोट धरलं आणि सामाजिक मुखवट्याने शास्त्रीय संगीतात खरेपणा ढुंढाळला.
मी श्वास घेत राहिले.
श्वास घेण्याची गरज, कारण काहीच नसताना.
मी मेले नाही.
पण मी जगलेही नाही.
मी हिंदकळत राहिले मधल्या शांततेत.
श्वास घेतल्यानंतरच्या आणि श्वास सोडण्याआधीच्या.
पण या व्यापाराने मी तुझ्या खूप जवळ आले.
universe काय रे हे अरण्यरुदन.
कोणासाठी बांधली रे हि ओढणी.
कसला रे नवस?
काय हा भ्रम?
कोण मी?
कोण तू?
कोणाला मायना लिहू?
कोणाचा निरोप घेऊ?
श्वास घेते.
श्वास सोडते.

तुझी न माझी,
तू न मी

ता. क. व्याख्येची व्याख्या आणि मनातलं मन... वलय, चक्र, आवर्त, शुद्ध मी पण!!!

And when you are living alone

And when you are living alone, you wonder where this is what means that you are lonely. You believe it or sometime and then you get on with your life and start living.

It isn’t like you don’t have moments of crying and hopelessness. You want to hug someone and there maybe no one.

You are very happy and you want to jump and dance and yell and tell someone and go crazy. You feel there is no one.

You hurt yourself and you are in pain. You want to cry out loud when you imagine putting the disinfectant on your wound. Then, you feel there is no one.

You find the best piece of your favourite food and you want to share with someone and there is no one.

A lot of cleaning needs to be done and you are getting lazy. There is no motivation. You feel there is no one.

It is late and you have to still make your dinner after you reach home. You don’t want to cook. You feel there is no one.

You are going away and you want someone to water your plants. You feel bad because one of them dies. You don’t get a new plant. You feel there is no one.

You try out a new outfit. You feel you look really good. You stand in front of the mirror and appreciate yourself. You feel there is no one.

Your grief resurfaces. You cannot sleep. Your eyes are pouring tears like rains in the monsoon. You feel there is no one.

You cook something good. You want to eat it. You appreciate how well you have cooked. You feel there is no one.

You are enjoying a good piece of art. It is so amazing that you are overblown by it. You feel there is no one.

You hate to be disciplined. You give up yourself a lot. You know how important it is for you. You feel there is no one.

You are startled awake by something. You don’t know whether you were dreaming or … You feel there is no one.

You are out in the world. Nobody calls you for 48 hours. You have not talked to anyone. You feel there is no one.

You want to be unreasonable, irresponsible, loud, reckless, crazy, childish, risk taking … You feel there is no one.

You have poured out your heart in a piece on your blog. You are waiting for someone else to view it other than yourself. You feel there is no one.  

You want to be understood. You feel there is no one.

You feel tired. You feel there is no one.

You are exhausted. You feel there is no one.

You are. You feel there is no one.

You feel there is no one.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are.

You are here for yourself!!!